اما در اين ميان زنان حضور کمرنگ تری داشته اند؛ اين کمرنگی، در مناطق دور از مرکز، بيشتر جلب توجه می کند.
زنان در برخی از ولايتهای افغانستان، به طور سنتی از حضور در اجتماع و به ويژه ظاهر شدن در تلويزيون و سينما منع می شوند.
اگرچه اسماعيل خان و حاکميت سابق اين ولايت، به طور رسمی از حضور زنان در تلويزيون ممانعت نمی کردند، اما در کمتر فيلم يا نمايشی که در هرات توليد می شد، زنان حضور داشتند.
رويا سادات می گويد که اسماعيل خان از کار او استقبال کرده و گفته است که حاضر است در مسايل امنيتی، با او همکاری کند.
بنابراين، فيلم سه نقطه که با کارگردانی و بازيگری دختران در خارج از پايتخت تهيه شده، در سينمای افغانستان يک تحول به حساب می آيد.
بازيگر نقش گل افروز، که سه نقطه نخستين تجربه او در سينماست، می گويد که با بازی در اين فيلم، بايد انتظار خطرات احتمالی يک جامعه سنتی را داشته باشد.
او حتی از مطرح شدن نامش واهمه دارد و ترجيح می دهد با همان نام "گل افروز" شناخته شود.
موسيقی سه نقطه، استثنايی ديگر در سينمای افغانستان
موسيقی متن فيلم هشتاد دقيقه ای سه نقطه، توسط مسعود حسن زاده، ساخته شده است.
مسعود جوان، شاعر است و دست هم در موسيقی دارد، او در اين فيلم، ترکيبی از سازهای محلی و سمبلهای فرهنگی را در موسيقی متن جای داده است.
در افغانستان، کمتر فيلمی با موسيقی متن منحصر به فرد ساخته شده است.
آلاتی از موسيقی محلی مانند دوتار، نی و دايره، در کنار صدای حزن آلود زنی که گويا آوازی را زمزمه می کند، ابتکار مسعود حسن زاده در ساختن موسيقی متن فيلم سه نقطه است.
فيلم سه نقطه را رويا سادات، جوان دانشجوی هراتی، با هزينه شخصی خود و کمک دوستانش تهيه کرده است.
