زنان صلح ، زنان امید

و سفارت كبراى آمريكا در كابل به كمك اقتصادى دولت آمريكا توانستند گروپى از ده خانم از نقاط مختلف افغانستان جمع آورى نموده تا در اين مدت يك ماه (پنجم مارچ الى چهارم اپريل) از ايالت اوهايو، ميشيگن و اينديانا بازديد نمايند.

اگرچه كه تعداد اكثريت افغانهاى مقيم آمريكا در ايالت كليفورنيا در غرب و ايالت ويرجينا در شرق آمريكا سكونت دارند، اما آمدن اين هموطنان در شهر كوچك يكنيم مليوني (توليدو) غير منتظره نبوده است. مشورتهاى آقاى وحيد محبوب در افغانستان و امريكا و فاميل آقاى احمد صديق كه از فاميل هاى افغانى مقيم شهر توليدو ميباشند، قرار بر آن شده است كه همين فاميل ها مهماندار افغانان خود باشند. اگر چه كه چند فاميل آمريكايى و ايراني و عرب هم جز مهمانداران ميباشند.

شناسايى اين گروپ خانم ها از جامعه مسلمانان آمريكا و آموختن آنها در رشته هاى مختلف تجارت هاى كوچك مهمترين و اساسى ترين انگيزه اى اين پروگرام است. نتنها كه اساس اين برنامه مسافرتى ازين شهر ريخته شده است و سبب آمدن آنها درين شهر حتمى بود بلكه ميتوان گفت كه شهرى چون ديترايت كه در فاصله يك ساعت از شهر توليدو قرار دارد و مركز عرب تبار هاى آمريكايى مباشد بهترين امكانيست كه ميتوان براى خانم هاى چون كشور اسلامى افغانستان نشان داد. از طرف ديگر شهر توليدو هم داراى يك تعداد كثيرى از مسلمانان ميباشد و داراى چندين مسجد است كه يكى از بزرگترين مساجد امريكا هم درين شهر موقيعت دارد. سالون براى محافل مسلمانان و مكتب اسلامى تا صنف هشتم جز همين مسجد بزرگ كه به نام مركز اسلامى توليدوى بزرگ مصما شده است.

جاى نهايت خوشى براى خانم هاى افغانى بوده است كه در هر سرك به مسلمانى و در هر گوشه مسجدى را ببینند.

به ارتباط شناسايى بيشتر اين خانم ها شب چهارشنبه شانزدهم مارچ محفلى در مركز اسلامى شهر توليدو به كمك فاميل هاى افغانى بر پا شده بود كه تعداد كسيرى از فاميل هاى عربتبار، ايرانى، هندى، پاكستانى و همجنان فاميل هاى آمريكايى با تمام فاميل هاى افعانستانى مقيم اين شهر حضور داشتند.

در ابتداُ امام مسجد حضور مهمانان را خوش آمديد گفت و موفقيت مزيد براى خواهران افغانستان آرزو كرد و در ضمن درود فراوان نثار تمام زنان افغانستان نمود. بعد حاضرين را به اداع نماز شام دعوت كرد.

در صرف غذا شام بوى غذاهاى افغانى هر سيرى را گرسنه ميساخت. با يك دنيا محبت خوشى صرف غذا به پايان رسيد و بر نامه اى اصلى شب شروع شد.

محترم وحيد صديق از طرف تمام فاميل هاى افغان و ديگر دوستان براى خواهران افغاني خويش خوش آمديد گفت و چند خاطره ای که از سفرش به كشور داشته به مهمانان محفل بيان نمود.

بعد هر يك از خواهران گروپ افغانى را فرا خوانده تا بعد از معرفي خويش، گفتنى هاى شان را به زبان خود به همه بگويند. هركدام از اين خانم ها يا به زبان انگليسي و يا به زبان فارسى خود را معرفى نمودند و احساسات خوش خود را كه از فاميل هاى كه با آنان زندگي مينمودند بيان داشتند.

خانم نرگس كه رياست اين گروپ را بر دوش داشت چنين اظهارنمود: وقتى شنيدم كه در مدت يك ماه مسافرت ما به آمريكا، ما با فاميل هاى مهماندار خود زندگي مينمايم خيلي شوك زده شدم كه چطور امكان دارد. ولى حالا نتنها سپاسگذارى مينمايم بلكه خيلي هم خود را خوشوقت احساس ميكنم كه چون عضوى از آن فاميل با من محبت شده است.

خانم پروانه وفا كه مدت پانزده سال را در سازمانهای خارجى منجمله پروگرام خواروبار سازمان ملل متحد ايفا وظيفه ميكرده است، از خاطرات خود سخن بميان آورد: مردم افغانستان در تنگدستى فقر بسر ميبرند. اشخاص زيادي را ميتوان يافت كه پولى براى تداوى فرزندان شان در دست ندارند. يادم هست كه روزى در يكى از قريه جاد كشورم از طرف سازمان غذايى براى كمك به هموطنانم رفته بودم، مادرى را ديدم كه دو فرزندش مريض بودند و امكان تداوى درآن محل نبود. برايش كمك نموديم تا در شهر به مداوا برود. ما در آهى كشيد و گفت كه كرايه رفتن را ندارد. برايش مقدار پولى داديم تا كرايه اش را بپردازد. صبح آنروز ديدم كه هنوز مادر با فرزندان مريضش در آنجا است. من كه خود را مسئول ميدانستم جوياى حالش شدم كه چرا نرفته است! در جواب برايم گفت: (من پنج فرزند ديگر در خانه دارم كه همه گرسنه بودند، لازم ديدم كه پول را غذا بخرم. اگر يك فرزند مريضم بميرد بهتر از آنست كه همه باهم بميريم). اين فقط يكى از هزاران اتفاقاتى است كه در طول وظيفه ام با آنها برخوردم.

همه در خواموشی قرار گرفتند و از چهره ها نمایان بود که احساسات عمیق وغم انگیزی بر آنها غلبه کرده است. وبلاخره بعضی از مهمانان سالون سوالاتی راجع به احوال زنان درشرایط ماقبل و زندگی آنها در حال حاضر جویا شدند که محترمه شهلا جان به جواب آن پرداخت

یکی از حاضرین که پاکستانی تبار امریکایی بود در سوالش موقف ظاهر شاه را در دولت فعلی جویا شد تا بداند که آیا کرزی ریس جمهور است یا ظاهر شاه؟ ولی خواهران افغانی همه با هم از جواب آن صرف نظر کرده که به هیچ نوع سوال سیاسی پاسخ نخواهند داد.

نا برده رنج گنج میسر نمی شود

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد