شکسته شاخه پر بار ما را

نشان بگرفت او دیدار مارا

بهم پیچیده است افکار مارا

که درمان مینمود بیمارمارا

همی سوزدغمش بسیارمارا

نمود از زندگی بیزار ما را

طبیب لایق و بیدار ما را

که جانش رانمودایثار مارا

که برده داکترغمخوارما را

خدا یا! راحل دلد ار ما را

دریغ از دل خونبار ما را

نباید مرگ او اقرار ما را

ببخشایش که بودغمخوارمارا

فلک از گلشن باغ طبا بت

به تیر آ هنین و دست بیداد

شکسته نخل پر بار عزیزی

گرفت دست اجل آن کوهمیشه

جوانمرگی بهرجا دردوسوزاست

غم جانسوزاین غمخوار مردم

دریقا زین میان بگریفت گردون

سزد گر خون بگیریم ازغم او

مریضانش همی گویند به بستر

بجنت همنشین حور گرد ان

عزیزی مرحمی برزخم دل بود

عزیزی بس عزیز اهل دل بود

(فکوری) از تومی خواهدخدایا